پ.ن: برای آبان (۳۳ پست) کافیست! آذر ماه مهمیست! و مهر مهمتر بود! و همگی پاییزی اند! مثل من!

شب‌بخیر می‌گم و می‌خوابم. تو بیدار می‌مونی و منتظر می‌شینی تا شب، بخیر شه.
شب‌بخیر می‌گم و بیدار می‌مونم تا شب‌بخیر بگی. خوابت می‌بره و من، مثل همیشه، از ترس این‌که بیدار شی و شبت بخیر نشده باشه، قدم می‌زنم. قبل از این‌که شب رو بخیر کنم، خوابم می‌بره.
شب‌بخیر می‌گم و تو در بیداری مطلق شب‌بخیر می‌گی. چشام‌و بسته نگه می‌دارم و شب‌بخیرم رو تکرار می‌کنم. خوابت می‌بره و من سعی می‌کنم شب رو هم‌چنان بخیر نگه دارم.
شب می‌شه و بدون شب‌بخیر گفتن، می‌خوابیم. بیدار می‌شی و سعی می‌کنی شب‌بخیر بگی اما هرچی می‌گردی کلید لامپ اتاق رو پیدا نمی‌کنی. دستت رو می‌گیرم و با این‌که دستم به کلید می‌رسه، شب‌بخیر می‌گم. تا صبح بیدار می‌مونیم و سعی می‌کنیم شب‌بخیر رو دقیقاً قبل از خواب بگیم. آفتاب که می‌زنه، با چشمای بسته، به هوای این‌که اون یکی لامپو روشن کرده، شب‌بخیر می‌گیم.
همیشه برای شب‌بخیر گفتن، خیلی دیره...

هر سال ۳۶۵ روز است که هر ۲۵ سال یک ‌بار ممکن‌ است یک هفته دو، سه هزار روز هم به‌طول بیانجامد.

پ.ن: هرگز ۵۰ ساله نخواهم شد.

پ.ن: خاطرات کودکی!

دستت را نظاره می كنم، كه چه مشتاق دستم را می خواند، و چه مهربان به من نويد عشق می دهد. دستت را نظاره می كنم كه اين قدر كوچك است كه تمام غم های دنيا را در خود حل می كند و در پس تمام اشك ها لبخند گرمش را صادقانه و معصوم نثارم می كند. دستت را نظاره می كنم كه به اندازه ی تمام روز هايی كه به ديوار مشت كوبيدم دوست داشتنی است. دستت را نظاره می كنم... و دستم در اوج بی صدايی دستت را در آغوش می گيرد... دستت را محكم می چسبم... بسان آخرين طنابی كه از تمام دنيا باقی مانده... طنابی كه تنها راه جاری شدن و آواز خواندن است. و عابران با تعجب به من می نگرند و در دل خود می گويند: چرا اين احمق دستانش را اين طور سخت به هم گره كرده است!

پ.ن: درد دارم.

اما...

اما...

ماه پشت ابر نمی ماند!

پ.ن: مهندس، ارشد یادت نره!

شب ها هرگز صبح نمی شود!

پ.ن: یک ماه تحمل کن!

 آنگاه که آرام همراه نسیم از کوچه ی خلوت خیالم عبور می کنی،

 غرق تماشای تو هستم

و تنها خاطره است که قاب می شود در قلب شکسته ی من...

و آرام این شعر را زمزمه می کنم:

خاطرات رفته بر باد

ياد عشق رفته از ياد

تو كه بی وفا نبودی

نمی دونم كی يادت داد

        طلوع خورشید- اهواز

                       اهواز- پاییز ۱۳۸۷- غروب آفتاب

                      اهواز- پاییز ۱۳۸۷

پ.ن: همراه باش همراه من

و من فقط خندیدم...

۲۱۹۱۲/۳۸ ساعت از اولین sms گذشته و من ۳۸/۲۱۹۱۲ ساعت به تو فکر کردم.

همین

چه دنیایه ساده و عجیبی داریم! شاید الان کسی متولد شده، شاید کسی نگران مراسم عروسی امشبش باشد، و شاید کسی نفس آخر را میزند! و همه اینها در یک زمان...

گر مرد رهی، میان خون باید رفت

از پای فتاده، سرنگون باید رفت

تو پای به راه درنه و هیچ مپرس

خود راه بگویدت که چون باید رفت

                                     عطار

۱) مدتيه که با خودم به مشکل بر خوردم، احساس می کنم که در درونم چيزی اتقاق افتاده و من نمی توانم از آن بگريزم! اگر اتفاق در بيرون می افتاد، مثل وقتی که اُردنگی می خوريم، می شود زد به چاک و فرار کرد، اما وقتی اتقاقی در درون توست از چه می خواهی فرار کنی و به چه چيزی می خواهی پناه ببری؟ نه پناهگاهی هست و نه راه فراريی، و اگر هم بود من مسير را نمی دانم. پس بايد ايستاد و جنگيد. احساس می کنم که دست راست و چپم با هم مچ مي اندازند! برنده کيست؟ بازنده کيست؟ هر دو من هستم. هميشه بدترين چيزها در درون آدم اتفاق می افتد. خودم را تنبيه کردم، سخت و طاقت فرسا. آزمونی در پيش است. قبلا آزموده شده ام، بارها و بارها. الان هم آزمون ديگری دارم. جنگ با خود! آيا زنده به خانه باز خواهم گشت؟ نمی دانم...

۲) تصمیم ننوشتن وبلاگ هم به همین موضوع تنبیه سخت و طاقت فرسای مورد یک برمی گردد که فعلا آرزو منو از این کار منصرف کرده است.

۳) عکس های بالا مربوط به سفرم به ساحل خلیج فارس هست.