| تبليغات | X |
|
وب نوشته های حامد کسایی
|
وقتی می بینم مدام یک جاهایی کم می آورم، خسته تر می شوم، بی حوصله، سرگردان و بی انگیزه. کم کم کنار می کشم، گوشه ای را می گیرم و می نشینم. گوشه را گرفتن فرصتی است برای سکوت کردن، برای این که در خلوتم فقط خودم باشم و خودم و این دنیا و آدم هایش به هیچ کجایم هم نباشد. بعد کم کم شروع می کنم به بازسازی، مغز و قلب و روح و جسمم را باید بازسازی کنم.